Rozdział VII - czyli krótkie podsumowanie weekendu

Wczoraj dużo myślałem kierując. Postanowiłem poprosić ją o krótkie spotkanie. Do dziś nie uzyskałem odpowiedzi. Tzn. Odpowiedź była poza tematem i do teraz cisza. Mam już dość tego wszystkiego. Czemu musiałem coś poczuć? Po cholerę? Nie miałbym nic przeciwko jakbym zniknął, zasnął i się nie obudził. Cokolwiek byle utracić świadomość. Świadomość to największy dar, a zarazem przekleństwo ludzkości. Czy naprawdę tak wiele chcę od życia? Być z kobietą, którą kocham, która odda to uczucie, mieć z nią kiedyś dzieci, może psa. Jasne, fajnie byłoby być bogatym, ale nie jest to dla mnie ważne. W piątek wysłałem CV do firmy w Poznaniu. Wczoraj do mnie dzwonili. Coraz poważniej zaczynam myśleć o przeniesieniu się tam. Może w ten sposób o niej zapomnę.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Rozdział IV - czyli jak to jest być sobą

Od kilku dni piszę bloga, a od wczoraj publikuję część tekstów. Przyszedł czas na podsumowanie. Jak to jest? Po co ten blog? Czy to coś daje? Otóż tak. Większość z nas, czyli singli, nie ma takiej osoby, której mogłoby się powiedzieć wszystko. W końcu rodzina to nie to samo. Przyjacielowi też nie powiesz wszystkiego. Dzięki takiemu blogowi możesz się wygadać. Takie powiedzenie sobie lub komuś, przelanie na kartkę swoich myśli bardzo pomaga. Szkoda tylko, że to co chcielibyśmy komuś powiedzieć raczej nigdy do niego nie dotrze przez bloga. Jak się czuję? Lepiej. Dla ciekawskich: nie, nie odezwała się. Prawdę mówiąc chyba więcej o niej nie napiszę. Powiesz, że będzie dobrze, że Bóg pomoże? Sorry, ale nie. Boga nie obchodzą uczucia zwykłego chłopaka. Wielokrot...
Czytaj więcej

Rozdział V - czyli poradnik o leczeniu się z uczuć

Nie ma to jak praca z tym co lubisz. To właśnie wtedy możesz zapomnieć się na chwilę. Przestać myśleć o kimś kto jest dla Ciebie ważny, ale bez wzajemności. Minęły 3 dni odkąd ją widziałem, a a czuję jakby to była wieczność. Do tej pory nie odpisała. Pierwszego dnia myślałem cały dzień o niej. Drugiego co 5 minut. Dziś pomyślałem o niej rano jak wstałem, jak jechałem autem, jak byłem u klienta na zleceniu i jeszcze 2-3 razy odkąd skończyłem pracę. Myślę też teraz. Coraz bardziej zdaję sobie sprawę, że to koniec, że nie będzie z tego nic więcej. Mówią, że nadzieja umiera ostatnia. Nie. Nadzieja dziś we mnie już umiera. Uczucie się tli. Czas wziąć życie za rogi, zadbać o swój wygląd, w końcu mam kilka ki...
Czytaj więcej